Niets ergers dan Sien Eggers. Volgens sommige mensen, maar zij dwalen.

Om de verhouding ironie - oprechtheid op mijn blog weer recht te trekken zodat het universum weer in evenwicht is, wijd ik vandaag een stukje aan actrice Sien Eggers. Een gemeend stukje, want al die gimmickige ironie wordt soms wat vermoeiend.

Dus, weet dat ik het meen als ik hier schrijf dat Sien Eggers fantastisch is. Zoals dat gaat denken sommige mensen daar anders over (en ja ik kijk naar u, Louise Matton), maar het is vast al onomstootbaar bewezen door een studie van een of andere hoogstwetenschappelijke studiegroep en over wetenschappelijke cijfers valt niet te discussiëren.

Net als heel Vlaanderen kende ik Sien Eggers eigenlijk vooral als die blonde van In de gloria die af en toe opdook en dan met uitgestreken gezicht wat onweerstaanbaar grappige dingen zei. En van haar bloedmooie dochter, die ooit eens samen met haar moeder op Youtube stond met een paar filmpjes over iets dat ik allang weer vergeten ben. Maar het is pas met haar verschijning in Het programma van Wim Helsen (nog zo'n fantastisch mens waar ik ooit nog eens een post aan moet wijden) dat ze echt mijn fanheid... fanschap... bewondering verdiende.

Ik ben mij er al te zeer van bewust dat sommige mensen haar misschien een seut vinden. Of een ambetant giechelkind van ergens eind de veertig. Ik zie zelf het probleem niet, maar voor veel mensen zijn dat dus de redenen om zich te ergeren aan Sien Eggers. Enfin ze mogen dat van mij, daar niet van, maar ik zie zelf het probleem niet. Om nogmaals even mijzelf te herhalen in deze flauwe alinea. Nee, liever giechelende seuten met een boerderij in hun voor- en achtertuin dan afgemeten droogstoppelwijven die in Komen eten zonder enige vorm van emotie, maar toch met een zware air van serieux, verkondigen dat "een goed gedekte tafel toch wel heel belangrijk is". Ik vind hier maar iets uit, want ik weet niet of het droogstoppelwijf van de voorbije vier afleveringen effectief zoiets gezegd heeft maar het zou me niet verbazen.

En bovendien heeft ze nog iets te vertellen ook. Sien Eggers, niet de Komen eten-dame. Mijn bron om dat te beweren is een interview dat vorige week (denk ik) in De Morgen verscheen. Jammer genoeg is het niet terug te vinden op de site van die krant (en dat weet ik want ik heb ernaar gezocht), maar gelukkig genoeg heb ik een papieren exemplaar bewaard zodat er eigenlijk geen probleem is.

Mij kan het soms storen dat over die media van vandaag, radio én tv, één toon ligt en die heet: enthousiasme. Neem Ketnet, dat hoihoihoi heel de tijd. Ik denk dan: kinderen hebben toch ook nood aan andere dingen dan dit uitbundige gejoel?

Een mooie quote vind ik dat. Niet dat de rest van het interview enkel bestaat uit de tergendste zever, maar dit fragment heeft toch het hoogste eurekagehalte. Misschien moet ik Sien Eggers maar eens uitnodigen voor Vincent staat op.