Norse mensen: wie zijn ze, wat zijn hun motieven en vooral: hoe zijn ze zo geworden?

Ledeberg. De natuurlijke habitat van prijsbewuste studenten, zwervers die zich laveloos zuipen in de Aldi en kwade, kwade autobestuurders.

Er zijn weinig dingen die mij zo hard irriteren als toeterende automobilisten. Ik hoor ze 's avonds soms in de Brabantdam vanuit het zolderkamertje waar ik woon. Ze groeperen er zich plots en op onvoorspelbare tijdstippen om dan, na het afgesproken sein, als een bende halvegaren op hun claxon te beginnen meppen. Voor wie zijn best doet om de lol van in se vreselijk irritante dingen in te zien (een techniek waar ik in de loop van de jaren fantastisch goed in ben geworden) is het telkens weer een schouwspel om die idioten tegen elkaar te zien opbieden. Want je mag er zeker van zijn: op het moment dat de derde claxonneur invalt, gaat het al lang niet meer om die auto die daar, ergens vooraan in de rij, te lang staat te wachten aan het rond punt. Vrolijk toetert iedereen dan dat het een lieve lust is, om te tonen dat ook zij assertief zijn en dat hun fallus beslist niet klein is. (Tenzij dan die van de bestuurder van de Kia, waarvan de claxon er maar nét in slaagt het geluid van een rinkelende fietsbel te overstemmen.)

Ja toeterende mensen, ze zijn een soort apart en volgens mij hebben ze een kleinere herseninhoud dan de gemiddelde medemens. Ik kwam daarnet nog een paar opvallende specimens tegen, aan een kruispunt in Ledeberg en ik heb even gedacht om hen het telefoonnummer van sir David Attenbourgh te bezorgen omdat hij er waarschijnlijk een halve duim voor veil zou hebben om een kwartiertje hun lokroepgedrag te mogen filmen vanop anderhalve meter. Maar goed, de plek waar ik die mensen tegenkwam was tegelijk ook de plek die de cijfers van alcoholisme, gratuit geweld en Franz Bauer-adoratie voor heel Vlaanderen spectaculair naar omhoog trekt, en dus leek het mij wijselijk om toch maar in de auto te blijven zitten.

Dat belette mij niet om een paar werkelijk fascinerende vaststellingen te doen. Ik had immers, vanuit mijn auto en meer bepaald door de achteruitkijkspiegel, een onbelemmerd zicht op de uitzonderlijke wezens die toeterende mensen zijn. Het individu in de auto vlak achter mij was de trotse bezitter van een metaalkleurige BMW. Hoewel die BMW, eerlijk is eerlijk, verdomd imposant was, kon ik mij niet van de indruk ontdoen dat de vrouw in kwestie wat te compenseren had. Mogelijks haar ongeletterdheid, want de "L", die nochtans duidelijk zichtbaar op mijn achterruit pronkt, had geen enkele invloed op haar gedrag. Van zodra ik een eerste keer stilviel aan het kruispunt, begon ze als een gek te claxonneren. Haar engagement werd al snel door een paar andere soortgenoten enthousiast beantwoord, wat mijn moeder ertoe aanzette om me troostend toe te fluisteren dat "zij ook hebben moeten leren rijden".

Jammer genoeg hielpen die troostende woorden niet want ik werd alleen maar kwader door zo'n vertoon van hersenloos kuddegedrag. En omdat ik, terwijl ik deze post aan het typen ben, allang niet meer zo kwaad ben als toen ik daarnet nog uit de auto stapte, illustreer ik mijn woede met een post die ik net na de feiten maakte op het forum van een website die ik hier al veel te vaak heb geplugd.

Ja ik was behoorlijk kwaad want niets irriteert me zo hard als mensen die om geen enkele redelijke reden boos zijn. En zo komen we naadloos bij het volgende subject: de uitbater van de nachtwinkel vlak aan mijn kot. Ik weet niet wie hij is of hoe hij heet, maar ik weet wel dat hij altijd kwaad kijkt. Ook als ik enorm hard mijn best doe om vriendelijk te zijn en zélfs als ik met een vers geschoren hangsnor en een truckerpet ter gelegenheid van het concert van Clement Peerens nog snel een paar halve liters Jupiler kom inslaan.

Maar Nachtwinkelman, laten we hem zo noemen, heeft tenminste nog een reden, in tegenstelling tot de autobestuurders van daarnet. Hij baat immers een nachtwinkel uit en dat wil zeggen dat hij pas om twee uur kan gaan slapen (want iedereen weet dat Gentse nachtwinkels eigenlijk beter "laatavondwinkels" genoemd zouden worden) en dat hij dan tot een gat in de namiddag doorslaapt, tot een uur of vijf. En sinds CNN.com een baanbrekend artikel over het onderwerp publiceerde en het taboe eindelijk doorbrak, weet de hele wereld dat je eigenlijk alleen maar suffer wordt van slapen tot laat in de namiddag. En dus kan ik perfect begrijpen dat de nachtwinkeluitbater niet altijd even goedgehumeurd is als ik een belachelijk overprijsde Ice Tea-fles kom kopen. Zijn brede scala aan minachtende blikken is slechts de veruitwendiging van diep en existentiëel ongeluk.

Ja, norse mensen, ik zou er boeken over kunnen volschrijven en wie weet doe ik dat ooit nog wel. Maar niet nu.