Over het niet te onderschatten belang van Freaky Age voor de rock-'n-roll, de cultuursector en de wereldgemeenschap in het algemeen

Laatst had ik een interessante discussie op restaurant met een collega uit de Master Journalistiek - laten we hem Giuseppe noemen. Giuseppe is een rabiaat aanhanger van een vrij succesvol bandje - laten we het Freaky Age noemen.

Eigenlijk was het een vrij saaie discussie aangezien we het allebei roerend eens waren over één ding: Freaky Age is een fantastische groep die het bestaan van zowat alle bands uit de collectieve muziekgeschiedenis overbodig maakt (en al zeker dat van Slayer). Onder leiding van de onwaarschijnlijk getalenteerde Lenny (dit is geen gefingeerde naam maar zijn echte, vrij rock-'n-rollige naam) spelen deze olijke pubers absoluut geen afgelikte gitaarrock van dertien in het dozijn. De podia van Werchter lonken en het is eigenlijk een hemeltergend onrecht dat ze dat festival ondertussen nog niet hebben mogen afsluiten want de oudste van de bende is zeker al zeventien jaar en dus mag hij al lang alleen het huis uit zolang hij om half twaalf terug is (of anders zijn papa belt om te zeggen dat hij een kwartiertje te laat is). Herman, doe er iets aan, en snel graag.

Wat ik bovendien ook nog het benadrukken waard vind, is dat Lenny een leuke hoed draagt. Per definitie komt een zestienjarige met een hoed absoluut niét over als een oetlul en/of irritant rotjoch.

Ja Freaky Age. Wat een band. Ik weet dat veel mensen de laatste tijd over Them Crooked Vultures praten maar ik ben er zeker van dat mensen als Dave Grohl, Josh Homme en al zeker John Paul Jones zouden moorden voor een theelepel van het talent dat rijkelijk door de aderen van dit Ternatse wereldwonder gutst.

Dat is de conclusie die we bereikten na het veel roerend eens zijn en instemmend knikken. Giuseppe en ik zijn het zelden over iets eens, niet over het patent op dominant en sprankelend voetbal dat Anderlecht volgens Giuseppe heeft in de Belgische competitie, en niet over de magistraliteit die de pas geopereerde Slayer-frontman Tom Araya zelfs onder volledige narcose volgens mij etaleert. (De waarheid is dat ik het vaak wél eens ben met wat Giuseppe zegt, maar dat niet laat blijken omdat hij in uitgedaagde toestand enorm entertainend is. En dat weet hij zelf ook wel denk ik.)

Het was dan ook een onvoorstelbaar moment van eensgezindheid en het zou mij niet verbazen als op hetzelfde moment alle planeten op een lijn hadden gestaan. Goedgeluimd staarden we tien minuten voor ons uit terwijl we nog wat in ons bord spaghetti prakten. We hadden niets meer om over te praten want wat moest gezegd was gezegd en dat was maar goed ook want voor de rest van het gezelschap lag de lat van ons diepgaande gesprek duidelijk te hoog. Dat merkte ik aan de ogen die steeds fanatieker begonnen te rollen wanneer we nog maar eens Freaky Age de lucht in prezen.

Jazeker, het was een goeie avond in Brussel.

En o ja, morgen is het anti-Berlusconidag. Daar wou ik eigenlijk echt over schrijven maar goed, de inspiratie van het moment heeft er anders over beslist. En dat is maar goed ook, want anti-Berlusconidag is een ranzig initiatief dat ik allerminst ondersteun.

LEES OOK Giuseppe's blog