Vanaf hier is alles wat het lijkt

De verhuis is een feit

2010-01-03T00:02:00.001+01:00

Nog eens geprobeerd en ik weet niet wat ik vorige keer verkeerd gedaan heb, maar deze keer hoefde ik helemaal niets te installeren voor Wordpress.

Allen vanaf nu dus naar het uitverkoren adres: vanafhierisalleswathetlijkt.wordpress.com! (Eén van de voordelen van dat nieuwe adres is dat het heel makkelijk te onthouden is.)

U blijft natuurlijk vrij om de blog hier te blijven lezen, maar het is misschien toffer om toch af en toe eens naar Wordpress te gaan aangezien ik nu enkel daar nog zal posten. Tot ginder!

Groot nieuws!

2010-01-02T14:43:00.002+01:00

Het is nog maar een dag geleden sinds ik het enorm belangrijke nieuws aankondigde dat er een verhaal gepland wordt, een verhaal dat in stukken gepubliceerd zal worden op mijn blog. Wel, een dag later dan dat eerste nieuws heb ik nog groter nieuws en dat is dat er al een titel is, bedacht door niemand minder dan mijzelf, de auteur van het verhaal.

Na kort en nog wat onrijp beraad is de keuze gevallen op Lange dagen, korte nachten, en alles blijft hetzelfde. Wie nu op basis van die titel vermoedt dat ik een doorslagje van Gerard Reve's De avonden plan, zit er niet eens zo ver naast. Niet dat ik in mijn zoveelste poging tot eindelijk een deftige roman schrijven bewust besloten heb om een van de beste Nederlandstalige romans uit de twintigste eeuw te plagiëren, maar ik merk zelf al bij het overlopen van mijn plannen dat er redelijk wat parallellen zijn. Of dat nu een bewijs is van de genialiteit dan wel de inspiratieloosheid van mijn geest, dat laat ik maar in het midden, al is de kans groot dat het vooral het laatste vermengd met korte wanhopige opflakkeringen van het eerste is.

Wat er ook van zij, dit wordt er geen doorslagje van en ik zal mijn uiterste best doen om van Lange dagen, korte nachten, en alles blijft hetzelfde de meest bevlogen roman te maken die uw ogen ooit gestreeld heeft, en als dat niet kan toch op z'n minst de best absorberende onderlegger die ooit onder uw glas Ice Tea Light heeft gestaan.

Met de praktische kant van de zaak zit ik momenteel nog een beetje verveeld. Wordpress installeren blijkt een veel moeilijker grapje dan verwacht en dus houd ik, die zijn computeranalfabetisme zo op prijs stelt, het toch nog even bij het vertrouwde en makkelijke Blogspot. Dat heeft wel zo zijn gevolgen want met Blogspot kan je je blog niet onderverdelen in de gemakkelijke en overzichtelijke katernen die je met Wordpress blijkbaar wel kan maken. Misschien dat ik een aparte Blogspotblog maak of het misschien met labels wat overzichtelijk probeer te houden, of misschien huur ik iemand in voor een snelcursus Wordpress in twaalf minuten, we zien nog wel. In elk geval wil ik het in stukken publiceren, want zo verplicht ik mezelf om eraan verder te werken. Want iedereen weet hoe plannen aflopen als je niets hebt om naartoe te werken: ze lopen gewoon helemaal niet af en sterven een trieste dood als Worddocument vol met fluomarkeringen ergens in een of ander obscuur mapje in Mijn Documenten.

Jaja, veel gepraat over plannen die interessanter zijn dan het schrijven van mijn thesis. Au revoir en nogmaals een gelukkig nieuwjaar!

We zijn er geraakt en wie had dat gedacht in september? Ik niet alleszins.

2009-12-31T15:39:00.003+01:00

Het is vandaag 31 december en dat is officieel de deadline van deze opdracht die we kregen. Ik herinner het me nog als gisteren, de plotse vlaag van verontwaardiging die in mijn opkwam toen onze lesgever Internetjournalistiek zei dat we een blog moesten starten. Dat kunnen ze niet maken, dacht ik toen, maar al snel bleek dat ze dat best wel konden en dat er willens nillens geplooid moest worden.

Maar goed, we zijn ondertussen een goeie drie maanden later (en het is misschien een cliché maar het voelt veel en veel langer) en ik heb in de tussentijd geleerd dat bloggen geweldig is. Daarom ga ik er ook gewoon mee voort, in tegenstelling tot klasgenoten als Charlotte die hun toffe blog waarschijnlijk een pijnlijke dood zullen laten sterven.

Maar wij gaan er dus mee door. Ik spreek in de pluralis majestatis, de koninklijke meervoudsvorm, omdat er al veel te veel "ik" in deze post staat. Wat brengt het nieuwe jaar? Waarschijnlijk een verhuis naar Wordpress (want daar lezen veel meer mensen mee, zo wist Hanne me te vertellen, en als er iets is dat mijn blog verdient dan is het wel heel erg veel lezers) en wie weet een echt verhaal dat in stukken gepubliceerd zal worden. Het zal gaan over Lowie, een fantastische man die overal te laat komt. Maar omdat die toch wel vrij summiere plot tot nu toe het enige is dat ik heb, kan het wel dat het nog een tijd duurt voor mijn magnum opus (want dat zal het worden) het levenslicht ziet. Zeker als er ondertussen nog een thesis en hopelijk veel Standaard-artikels geschreven moeten worden en mijn internet blijft falen op mijn kot.

Wel, dat is het. Iedereen een tof nieuwjaar gewenst en tot op de internetsnelweg eens, of wie weet zelfs het echte leven!

Kapitein Bracabrak en zijn handicap op vlak van zwaartekracht

2009-12-24T01:28:00.018+01:00

Als ik mijn voet verkeerd zet, dan vlieg ik zo door het luchtruim WOOH tot als er iets in de weg staat, een gebouw of zo BAF en dan verander ik opeens in een superheld, in kapitein Bracabrak en dan heb ik een dodelijke staart vol gifpijlen en MOS - maar dat mos is niet zacht, dat schuurt! Dus als er dan een inbreker met zijn kop over wrijft dan ligt die helemaal open!

Wim Helsen is uniek, met zijn mix van stand-up, cabaret en spoken word. Tenminste, dat denk ik, want ik moet toegeven dat ik niet zo enorm veel weet over het fenomeen comedy. Maar Wim Helsen is dan ook niet echt comedy. Je moet hem bezig gezien hebben om te begrijpen wat er zo speciaal aan is. Een show van Wim Helsen is een rollercoaster met loopings van absolute hilariteit die op de meest onverwachte momenten afwisselen met steile afdalingen van de meest onpeilbare tristesse. En vaak weet je niet eens waar je je precies bevindt op dat parcours van loopings en afdalingen, met als resultaat dat de helft van de zaal zich krom lacht, terwijl de andere helft zich ongemakkelijk begint te voelen bij de droefheid die, als een soort gitzwarte dubbele laag, steeds voelbaar blijft op de achtergrond.

Je moet een genie zijn om zoiets voor elkaar te krijgen en het bovendien als een coherent, steek makend geheel te presenteren, maar het lukt hem zonder probleem. Het logische besluit is dan ook dat Wim Helsen een genie is.

En nog eentje om het af te leren:

Zoals u ziet ben ik alleen gekomen vandaag. Mijn vrouw, die kon er niet bij zijn. Want die is dood. Ja, gestorven. Tsjk. Een spijtigheid, he. Maar ja. C'est la vie. We ploegen verder, he. Een prachtige vrouw nochtans, mijn vrouw. Een prinses. Mooi, lief, charmant, vrouwelijk, intelligent, aandachtig, trouw - belangrijk he, trouw - een tikkeltje jaloers was ze, een beetje bezitterig. Op het verstikkende af, zeg maar, he. Gelijk een teek die zich vastbijt in je vel en zich volzuigt met je bloed, een ziek wijf eigenlijk MENS IK WAS DAT WIJF BEU. En zeiken en mekkeren en jammeren en moeilijk doen en met niks akkoord gaan. "Jamaar Wim dit jamaar Wim dat jamaar Wim ginder jamaar Wim zus jamaar Wim zo jamaar Wim ik heb dat nooit geleerd, ik weet niet hoe dat moet deemoedig kijken tijdens het pijpen". ZO'N WIJF WAS DAT. Ziek, egocentrisch, vuil, lui, vulgair... DIK. Kapot, ik ging daaraan kapot! Kapot kapot kapot kapot kapot k- LETTERLIJK kapot LETTERLIJK he, letter per letter LET-TER-LIJK k- enfin, niet echt letterlijk letterlijk.

Voor wiens interesse geprikkeld is: de zaalshows Bij mij zijt ge veilig en Het uur van de prutser zijn fenomenaal. Ze zijn allebei in boekvorm verschenen, al moet ik er meteen bij zeggen dat Wim Helsen lezen zonder zijn dictie erbij te horen een beetje is als geblinddoekt maar met het geluid vollenbak naar Die Hard With A Vengeance kijken. Je weet wel wat er gaande is, maar je mist toch een belangrijke laag. In elk geval, Bij mij zijt ge veilig is intussen ook al op dvd uitgebracht, en gelukkig maar. En als ik me niet vergis is Heden soup!, zijn eerste, ook op dvd en papier uitgebracht. Die zou ook fantastisch moeten zijn, maar dat durf ik zelf niet met het hand op mijn hart zweren omdat ik die nog niet heb gezien. Nu ja, iedereen weet dat als 1+1 twee keer na elkaar 2 is, dat de derde keer waarschijnlijk ook wel zo is. Probeer zeker ook een paar afleveringen van Het programma van Wim Helsen te pakken te krijgen, er staan redelijk wat fragmenten van op Youtube.

Nachtvorst

2009-12-20T17:12:00.000+01:00

Niets ergers dan Sien Eggers. Volgens sommige mensen, maar zij dwalen.

2009-12-18T14:52:00.006+01:00

Om de verhouding ironie - oprechtheid op mijn blog weer recht te trekken zodat het universum weer in evenwicht is, wijd ik vandaag een stukje aan actrice Sien Eggers. Een gemeend stukje, want al die gimmickige ironie wordt soms wat vermoeiend.

Dus, weet dat ik het meen als ik hier schrijf dat Sien Eggers fantastisch is. Zoals dat gaat denken sommige mensen daar anders over (en ja ik kijk naar u, Louise Matton), maar het is vast al onomstootbaar bewezen door een studie van een of andere hoogstwetenschappelijke studiegroep en over wetenschappelijke cijfers valt niet te discussiëren.

Net als heel Vlaanderen kende ik Sien Eggers eigenlijk vooral als die blonde van In de gloria die af en toe opdook en dan met uitgestreken gezicht wat onweerstaanbaar grappige dingen zei. En van haar bloedmooie dochter, die ooit eens samen met haar moeder op Youtube stond met een paar filmpjes over iets dat ik allang weer vergeten ben. Maar het is pas met haar verschijning in Het programma van Wim Helsen (nog zo'n fantastisch mens waar ik ooit nog eens een post aan moet wijden) dat ze echt mijn fanheid... fanschap... bewondering verdiende.

Ik ben mij er al te zeer van bewust dat sommige mensen haar misschien een seut vinden. Of een ambetant giechelkind van ergens eind de veertig. Ik zie zelf het probleem niet, maar voor veel mensen zijn dat dus de redenen om zich te ergeren aan Sien Eggers. Enfin ze mogen dat van mij, daar niet van, maar ik zie zelf het probleem niet. Om nogmaals even mijzelf te herhalen in deze flauwe alinea. Nee, liever giechelende seuten met een boerderij in hun voor- en achtertuin dan afgemeten droogstoppelwijven die in Komen eten zonder enige vorm van emotie, maar toch met een zware air van serieux, verkondigen dat "een goed gedekte tafel toch wel heel belangrijk is". Ik vind hier maar iets uit, want ik weet niet of het droogstoppelwijf van de voorbije vier afleveringen effectief zoiets gezegd heeft maar het zou me niet verbazen.

En bovendien heeft ze nog iets te vertellen ook. Sien Eggers, niet de Komen eten-dame. Mijn bron om dat te beweren is een interview dat vorige week (denk ik) in De Morgen verscheen. Jammer genoeg is het niet terug te vinden op de site van die krant (en dat weet ik want ik heb ernaar gezocht), maar gelukkig genoeg heb ik een papieren exemplaar bewaard zodat er eigenlijk geen probleem is.

Mij kan het soms storen dat over die media van vandaag, radio én tv, één toon ligt en die heet: enthousiasme. Neem Ketnet, dat hoihoihoi heel de tijd. Ik denk dan: kinderen hebben toch ook nood aan andere dingen dan dit uitbundige gejoel?

Een mooie quote vind ik dat. Niet dat de rest van het interview enkel bestaat uit de tergendste zever, maar dit fragment heeft toch het hoogste eurekagehalte. Misschien moet ik Sien Eggers maar eens uitnodigen voor Vincent staat op.

Comparatieve studie ter ontbloting van het poëtische meestertalent van J-M Dedecker

2009-12-12T00:51:00.016+01:00

J-M Dedecker is een miskend genie van het niveau dat ons land niet meer gekend heeft sinds het heengaan van Shakespeare, die bovendien niet eens een Belg was. Dat heb ik plots ontdekt na kort onderzoek.

Ja de redder van de poëzie in het Nederduitse taalgebied (RPNT) is een waar fenomeen en mijn doel is om u dat met deze post duidelijk te maken. Maar omdat zijn talent zo fenomenaal onoverzienbaar groot is, zullen we even een tussenstopje moeten maken bij een ander redelijk goede dichter. Hij leefde in de jaren vijftig en het spreekt vanzelf dat hij niet zo goed was als RPNT, maar we halen hem nu toch even aan om mijn these een beetje basis te geven. Welaan.

om te bewijzen (bij manier van veronderstellen) dat kazernen en paleizen van koek en suiker zijn, had meneer k zijn beste vlindervangnet waarin hij zorgvuldig grote gaten had geknipt uit de kast in de hoek van het salon gehaald en was hij behoedzaam op handen en op voeten, op zijn zachtste sokken (niet te vergelijken met de soepele laarzen van een vredelievend veroveraar) door het niemandsland gekropen dat, we kennen het uit vertrouwelijke mededelingen, onherbergzaam is en dat begint achter de blinde muur rond zijn tuin die vol geurend onkruid staat. meneer k, die het zich kon permitteren, zoals hij ook wijselijk had voorzien, verloor schuilend in een versperde loopgraaf het nutteloos bewustzijn en tevens een en ander dat hij evenzeer evenmin nodig had. nodig voor wat? de vijand luistert en meesmuilt. maar wie kan nu nog de lengte en de duur berekenen van de lijnen die hij trok van a naar b van b naar c, ver en nabij? meneer q knutselde de inleiding in mekaar tot een op touw te zetten studie over de onverstaanbare haperklanken die meneer k in zijn illusie heeft gestameld. meneer k was er achteraf door onthutst. meneer q gremelde in zijn baard (die hij elke dag stoppel voor stoppel scheert). laat me maar begaan, zei hij afwerend. kan echter meneer k nu nog ooit als voorheen onbekommerd en afwezig in zijn plooien staan?

- marcel wauters

Ik kan me best voorstellen dat sommige mensen dit fantastische poëzie vinden en de waarheid is dat zij er waarschijnlijk nog niet eens zo ver naast hadden gezeten (pauze ter bevordering van dramatiek) ware het niet dat er nu Jean-Marie Dedecker is, die de lat voor alles wat literatuur of taalspel of gewoon nadenken in het algemeen zo ongrijpbaar hoog legt dat zijn kunde zich verhoudt tot het fragment van hierboven als een Tyrannosaurus Rex tot een naaktslak. En er is een reden waarom het ene dier met een hoofdletter geschreven wordt en het andere niet, en die reden is dat het ene dier het andere nog niet als entree bij zijn ontbijt zou willen eten omdat het gewoon veel beter is.

Maar goed, zoals gezegd citeren we Marcel Wauters hier vooral om een basis te hebben voor ons betoog. Bemerk zijn zeldzame voorliefde voor surrealisme en de ontkenning van elke rede, zoals in de wending "het nutteloos bewustzijn en tevens een en ander dat hij evenzeer evenmin nodig had". Verder vinden we ook een doorgedreven omkeren van de rechte lijn van de logica en de chronologie, wat bijvoorbeeld het geval is in de regel "meneer q gremelde in zijn baard (die hij elke dag stoppel voor stoppel scheert)". Marcel Wauters lezen staat dan ook meestal gelijk met op het einde van de laatste zin even beide wenkbrauwen fronsen en knipperen met de ogen want er is gewoon geen touw aan vast te knopen. Ik kan u dan ook met een gerust hart en in eer en geweten zeggen dat ik tot voor kort dacht dat Marcel Wauters een van de hoogtepunten van de Nederlandse letterkunde was.

Dat ik me daarmee schromelijk vergiste, besefte ik rond tien na acht deze avond. De lucht kleurde goudgeel en de hemel galmde van de gelukwensen van zeven engelenkoren toen ik een interview met RPNT las. Sindsdien weet ik ongeveer hoe het moet voelen om uit een coma te ontwaken of om gekerstend te worden uit het heidendom en het scheelde niet veel of ik was van mijn stokje gegaan bij zoveel poëtisch talent. Gelukkig, gelukkig zat ik neer.

Wat ik las was méér dan poëzie. Al kent RPNT duidelijk zijn klassiekers. Dat kan ik, als afgestudeerd Letterkundige en kundig maker van comparatieve studies, opmerken door de subtiele verwijzingen die RPNT inbouwt in zijn oeuvre. Maar ik laat u niet langer op uw honger; klik op deze link om de tekst te lezen die hopelijk ook uw leven zal veranderen. Hij verscheen op 11 december in de krant maar bij Lijst Dedecker waren ze (begrijpelijk) zo onder de indruk dat ze (begrijpelijk) beslisten om het magnum opus, want één keer per millennium verdient ook een tekst van enkele paragrafen deze titel, integraal te publiceren op hun website.

(Deze alinea is een rustpauze die u toelaat om even tot adem te komen en zoveel intellectueel vuurwerk te laten bezinken.)

Bij zo'n onvoorstelbare en overdonderende rijkdom aan hoogkwalitatief materiaal is het voor een onderzoeker levensnoodzakelijk om even afstand te nemen, zich opnieuw een objectieve positie ten opzichte van het onderwerp aan te meten en uiteindelijk een onderzoeksgebied af te bakenen. Na een lang en pijnlijk proces van selecteren en schrappen, besloot ik om me op deze zin te concentreren.

Waarom zou je water besparen als het in ons land zoveel regent? Er is toch water genoeg?

- J-M Dedecker

Gevleugelde woorden waarvan ik denk dat het niet onredelijk is om ervan uit te gaan dat ze nog voor ze uitgesproken waren al de status van een zin als "naakt zijn en beginnen" verkregen hadden, morgen die van "hebban olla vogala nestas hagunnan" zullen evenaren en - dit is een voorzichtige schatting - dinsdagochtend zowel de regel "tu quoque, fili mii" als "to be or not to be" zullen degraderen tot voetnoten in de literatuurgeschiedenis.

RPNT is zich, zoals elke fenomenaal getalenteerde kunstenaar, maar al te goed bewust van de kunstgeschiedenis die hem vooraf ging. Dat heeft hij misschien geleerd van Hugo Claus, al lijkt het mij ook niet volstrekt onmogelijk dat het ongeëvenaarde talent van RPNT terug in de tijd gereisd is om daar Cicero te onderwijzen en zo Claus zelf te inspireren. (Maar dat is stof voor een andere thesis.)

Net als bij Marcel Wauters (ha kijk, daar is hij dan) vinden we bij RPNT een voorliefde voor surrealisme en elke ontkenning van de rationaliteit, maar RPNT verheft dat alles tot nieuwe en verdomd eenzame hoogten. Ja, we zouden op Kerstavond niet graag het exceptionele poëtische talent van RPNT zijn. Speelt Wauters met de menselijke conceptie van logica, dan schiet RPNT diezelfde logica zonder meedogen het raam uit met een verschrikkelijk grote middeleeuwse katapult, ergens richting Jupiter. Het kinderlijke simplisme uit "er is toch water genoeg" doet dan weer denken aan de hoogdagen van het Dadaïsme, maar dan in het kwadraat. Deze auteur is er gewoon niet op uit om zijn publiek een samenhangend, steekhoudend of zelfs maar begrijpelijk betoog voor te schotelen, maar liever tast hij de grenzen van het absurdisme af. Hij laat zijn publiek in het totale ongewisse en weigert ostentatief om het ook maar enige houvast te geven, terwijl datzelfde publiek zich met een tollend hoofd afvraagt waar het zoveel nooit eerder vertoond poëtisch vernuft in vredesnaam aan verdiend heeft.

RPNT's werk leest als - excusez-moi le mot - één grote mindfuck en is meer ongeëvenaard dan de meridiaan van Greenwich. Zoals alle grote-groter-grootste kunstenaars geeft RPNT zijn publiek zicht op een wereld zoals die óók zou kunnen zijn. Een wereld waar niet alles steek moet houden. Een wereld met heerlijke onwijsheden die je bovendien gemakkelijk kan nabekken onder de douche, in de auto of aan de toog. Een wereld waar je met sprekend gemak de stuitendste onzin kan verkopen zonder dat een haan ernaar kraait.

Waarom zou je water besparen als het in ons land zoveel regent? Er is toch water genoeg?

- J-M Dedecker

LEES MEER uit het oeuvre van RPNT

Reality check.

2009-12-09T23:08:00.000+01:00

Standard speelde vanavond schabouwlijk en had, als voetbal een rechtvaardige sport was, royaal naast het vangnet van de Europa League moeten vallen. Maar toen was daar Sinan Bolat en nu kan Robin Janssens dus zonder blozen doen alsof deze hele avond een succes was en kan heel België de pijnlijke afloop van deze Champions League-campagne feestelijk negeren.

Maar de cijfers staan er zwart op wit: vijf punten in een groep die één van de zwakste uit de eerste ronde van de Champions League was. Een groep die dan ook haalbaar heette in het begin. En toch haalde Standard maar net, met de hakken over de sloot, de Europaleague.

En toch feesten ze in Luik vanavond alsof de beker binnen is. Nogal pijnlijk.

8/12/04 - 8/12/09

2009-12-08T21:43:00.003+01:00

Vandaag precies vijf jaar geleden stierf Dimebag Darrell. Daarom: een filmpje.

I need some money. Oh-oh-oh give me some fucking money.

Norse mensen: wie zijn ze, wat zijn hun motieven en vooral: hoe zijn ze zo geworden?

2009-12-06T17:20:00.006+01:00

Ledeberg. De natuurlijke habitat van prijsbewuste studenten, zwervers die zich laveloos zuipen in de Aldi en kwade, kwade autobestuurders.

Er zijn weinig dingen die mij zo hard irriteren als toeterende automobilisten. Ik hoor ze 's avonds soms in de Brabantdam vanuit het zolderkamertje waar ik woon. Ze groeperen er zich plots en op onvoorspelbare tijdstippen om dan, na het afgesproken sein, als een bende halvegaren op hun claxon te beginnen meppen. Voor wie zijn best doet om de lol van in se vreselijk irritante dingen in te zien (een techniek waar ik in de loop van de jaren fantastisch goed in ben geworden) is het telkens weer een schouwspel om die idioten tegen elkaar te zien opbieden. Want je mag er zeker van zijn: op het moment dat de derde claxonneur invalt, gaat het al lang niet meer om die auto die daar, ergens vooraan in de rij, te lang staat te wachten aan het rond punt. Vrolijk toetert iedereen dan dat het een lieve lust is, om te tonen dat ook zij assertief zijn en dat hun fallus beslist niet klein is. (Tenzij dan die van de bestuurder van de Kia, waarvan de claxon er maar nét in slaagt het geluid van een rinkelende fietsbel te overstemmen.)

Ja toeterende mensen, ze zijn een soort apart en volgens mij hebben ze een kleinere herseninhoud dan de gemiddelde medemens. Ik kwam daarnet nog een paar opvallende specimens tegen, aan een kruispunt in Ledeberg en ik heb even gedacht om hen het telefoonnummer van sir David Attenbourgh te bezorgen omdat hij er waarschijnlijk een halve duim voor veil zou hebben om een kwartiertje hun lokroepgedrag te mogen filmen vanop anderhalve meter. Maar goed, de plek waar ik die mensen tegenkwam was tegelijk ook de plek die de cijfers van alcoholisme, gratuit geweld en Franz Bauer-adoratie voor heel Vlaanderen spectaculair naar omhoog trekt, en dus leek het mij wijselijk om toch maar in de auto te blijven zitten.

Dat belette mij niet om een paar werkelijk fascinerende vaststellingen te doen. Ik had immers, vanuit mijn auto en meer bepaald door de achteruitkijkspiegel, een onbelemmerd zicht op de uitzonderlijke wezens die toeterende mensen zijn. Het individu in de auto vlak achter mij was de trotse bezitter van een metaalkleurige BMW. Hoewel die BMW, eerlijk is eerlijk, verdomd imposant was, kon ik mij niet van de indruk ontdoen dat de vrouw in kwestie wat te compenseren had. Mogelijks haar ongeletterdheid, want de "L", die nochtans duidelijk zichtbaar op mijn achterruit pronkt, had geen enkele invloed op haar gedrag. Van zodra ik een eerste keer stilviel aan het kruispunt, begon ze als een gek te claxonneren. Haar engagement werd al snel door een paar andere soortgenoten enthousiast beantwoord, wat mijn moeder ertoe aanzette om me troostend toe te fluisteren dat "zij ook hebben moeten leren rijden".

Jammer genoeg hielpen die troostende woorden niet want ik werd alleen maar kwader door zo'n vertoon van hersenloos kuddegedrag. En omdat ik, terwijl ik deze post aan het typen ben, allang niet meer zo kwaad ben als toen ik daarnet nog uit de auto stapte, illustreer ik mijn woede met een post die ik net na de feiten maakte op het forum van een website die ik hier al veel te vaak heb geplugd.

Ja ik was behoorlijk kwaad want niets irriteert me zo hard als mensen die om geen enkele redelijke reden boos zijn. En zo komen we naadloos bij het volgende subject: de uitbater van de nachtwinkel vlak aan mijn kot. Ik weet niet wie hij is of hoe hij heet, maar ik weet wel dat hij altijd kwaad kijkt. Ook als ik enorm hard mijn best doe om vriendelijk te zijn en zélfs als ik met een vers geschoren hangsnor en een truckerpet ter gelegenheid van het concert van Clement Peerens nog snel een paar halve liters Jupiler kom inslaan.

Maar Nachtwinkelman, laten we hem zo noemen, heeft tenminste nog een reden, in tegenstelling tot de autobestuurders van daarnet. Hij baat immers een nachtwinkel uit en dat wil zeggen dat hij pas om twee uur kan gaan slapen (want iedereen weet dat Gentse nachtwinkels eigenlijk beter "laatavondwinkels" genoemd zouden worden) en dat hij dan tot een gat in de namiddag doorslaapt, tot een uur of vijf. En sinds CNN.com een ba anbrekend artikel over het onderwerp publiceerde en het taboe eindelijk doorbrak, weet de hele wereld dat je eigenlijk alleen maar suffer wordt van slapen tot laat in de namiddag. En dus kan ik perfect begrijpen dat de nachtwinkeluitbater niet altijd even goedgehumeurd is als ik een belachelijk overprijsde Ice Tea-fles kom kopen. Zijn brede scala aan minachtende blikken is slechts de veruitwendiging van diep en existentiëel ongeluk.

Ja, norse mensen, ik zou er boeken over kunnen volschrijven en wie weet doe ik dat ooit nog wel. Maar niet nu.

Yaaar yaaar!

2009-12-05T19:45:00.004+01:00

Labels: feel good, heavy metal.

Met dank aan de man die Ahab genoemd wil worden.

Over het niet te onderschatten belang van Freaky Age voor de rock-'n-roll, de cultuursector en de wereldgemeenschap in het algemeen

2009-12-04T21:41:00.008+01:00

Laatst had ik een interessante discussie op restaurant met een collega uit de Master Journalistiek - laten we hem Giuseppe noemen. Giuseppe is een rabiaat aanhanger van een vrij succesvol bandje - laten we het Freaky Age noemen.

Eigenlijk was het een vrij saaie discussie aangezien we het allebei roerend eens waren over één ding: Freaky Age is een fantastische groep die het bestaan van zowat alle bands uit de collectieve muziekgeschiedenis overbodig maakt (en al zeker dat van Slayer). Onder leiding van de onwaarschijnlijk getalenteerde Lenny (dit is geen gefingeerde naam maar zijn echte, vrij rock-'n-rollige naam) spelen deze olijke pubers absoluut geen afgelikte gitaarrock van dertien in het dozijn. De podia van Werchter lonken en het is eigenlijk een hemeltergend onrecht dat ze dat festival ondertussen nog niet hebben mogen afsluiten want de oudste van de bende is zeker al zeventien jaar en dus mag hij al lang alleen het huis uit zolang hij om half twaalf terug is (of anders zijn papa belt om te zeggen dat hij een kwartiertje te laat is). Herman, doe er iets aan, en snel graag.

Wat ik bovendien ook nog het benadrukken waard vind, is dat Lenny een leuke hoed draagt. Per definitie komt een zestienjarige met een hoed absoluut niét over als een oetlul en/of irritant rotjoch.

Ja Freaky Age. Wat een band. Ik weet dat veel mensen de laatste tijd over Them Crooked Vultures praten maar ik ben er zeker van dat mensen als Dave Grohl, Josh Homme en al zeker John Paul Jones zouden moorden voor een theelepel van het talent dat rijkelijk door de aderen van dit Ternatse wereldwonder gutst.

Dat is de conclusie die we bereikten na het veel roerend eens zijn en instemmend knikken. Giuseppe en ik zijn het zelden over iets eens, niet over het patent op dominant en sprankelend voetbal dat Anderlecht volgens Giuseppe heeft in de Belgische competitie, en niet over de magistraliteit die de pas geopereerde Slayer-frontman Tom Araya zelfs onder volledige narcose volgens mij etaleert. (De waarheid is dat ik het vaak wél eens ben met wat Giuseppe zegt, maar dat niet laat blijken omdat hij in uitgedaagde toestand enorm entertainend is. En dat weet hij zelf ook wel denk ik.)

Het was dan ook een onvoorstelbaar moment van eensgezindheid en het zou mij niet verbazen als op hetzelfde moment alle planeten op een lijn hadden gestaan. Goedgeluimd staarden we tien minuten voor ons uit terwijl we nog wat in ons bord spaghetti prakten. We hadden niets meer om over te praten want wat moest gezegd was gezegd en dat was maar goed ook want voor de rest van het gezelschap lag de lat van ons diepgaande gesprek duidelijk te hoog. Dat merkte ik aan de ogen die steeds fanatieker begonnen te rollen wanneer we nog maar eens Freaky Age de lucht in prezen.

Jazeker, het was een goeie avond in Brussel.

En o ja, morgen is het anti-Berlusconidag. Daar wou ik eigenlijk echt over schrijven maar goed, de inspiratie van het moment heeft er anders over beslist. En dat is maar goed ook, want anti-Berlusconidag is een ranzig initiatief dat ik allerminst ondersteun.

Irrelevantie

2009-12-03T15:47:00.000+01:00

Tien jaar, drieëntwintig albums

2009-11-28T20:55:00.017+01:00

Daarnet voor goddeau.com een lijstje gemaakt met mijn drieëntwintig lievelingsalbums uit het voorbije decennium. Het moesten er eigenlijk maar twintig zijn, maar mijn verstrooidheid besliste er anders over. Zoals dat gaat met deze lijstjes, is de volgorde totaal arbitrair en verschilt die van dag tot dag. Enkel de top-vijf is op dat vlak echt de absolute best-of in die volgorde. Maar goed, over naar de lijst.

(Tromgeroffel)

(Tromgeroffel zwelt aan)

(Tromroffelclimax)

1 Gojira - From Mars To Sirius
De beste band van het voorbije decennium. Dit is waarschijnlijk wel metal, maar vooral veel meer dan dat. Geen clichés en geen machogedoe maar wel verfrissende creativiteit, een zeldzaam gevoel voor sfeer en een hart voor de natuur. Fantastisch. Geniaal. De toekomst van de ruige muziek. Voor fans van Morbid Angel, Tool en/of Pink Floyd.
2 Bright Eyes - I'm Wide Awake It's Morning
Een fenomenaal album van het grootste songwritertalent van de laatste jaren, voor hij zich wat verloor in americana. En tegelijk ook de auteur van wat waarschijnlijk de beste feelgoodvideo is die ik ooit gezien heb.
3 Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven
Het is Godspeed, veel meer valt er niet over te zeggen. Geen enkele andere band doet hetzelfde, al hebben er velen het na hen wel nog geprobeerd. Of ze nu dreigend dan wel breekbaar of melancholisch klinken, het resultaat is altijd hetzelfde: overrompeling.
4 Queens Of The Stone Age - Songs For The Deaf
De Queens met Josh Homme, Dave Grohl, Mark Lanegan en Nick Oliveiri (voor hij zijn vrouw in elkaar timmerde en prompt buitengebonjourd werd) in hun beste opstelling ooit. Een regelrechte superband zonder er echt eentje te zijn.
5 Spinvis - Spinvis
De man die bewijst dat iedereen die beweert dat je in het Nederlands geen goeie muziek kan maken, uit zijn bek lult. De man die sinds 2002 voor de perfecte soundtrack bij gure herfsten en winters zorgt (maar zonder morren ook lentes en zomers verzorgt, als je dat wil). De man die me hielp om meisjes te vergeten die ik eigenlijk niet wou vergeten. De man die me het dichterlijk genie van Gust Gils en Simon Vinkenoog deed (her)ontdekken. De man die me leerde dat je niet met moeilijke woorden moet strooien om echte gevoelens weer te geven. De man die ik al een zevental keer live gezien heb en nog steeds niet beu ben. Spinvis is fantastisch en iedereen mag dat weten.
6 Lamb Of God - Ashes Of The Wake (probeer "What I've Become", "The Faded Line", "Now You've Got Something To Die For")
7 The Notwist - Neon Golden (probeer "Pick Up The Phone", "Consequence")
8 Deftones - White Pony (probeer "Digital Bath", "Change (In The House Of Flies)")
9 Editors - An End Has A Start (probeer "An End Has A Start", "The Racing Rats")
10 16 Horsepower - Secret South (probeer "Clogger", "Splinters")
11 Mastodon - Blood Mountain (probeer "The Wolf Is Loose", "Bladecatcher")
12 Sigur Ros - ( ) (probeer "Untitled 8/Popplagid")
13 Meshuggah - Obzen (probeer "Bleed", "Combustion")
14 Radiohead - Kid A (probeer "How To Disappear Completely", "Everything In Its Right Place")
15 Strapping Young Lad - Alien (probeer "Shitstorm")
16 Tunng - Mother's Daughter And Other Songs (probeer "Fair Doreen")
17 Isis - Panopticon (probeer "In Fiction", "Backlit")
18 The Gutter Twins - Saturnalia (probeer "All Misery/Flowers")
19 Tool - Lateralus (probeer... ja tuurlijk, "Parabol"-"Parabola")
20 Pantera - Reinventing The Steel (probeer "Hellbound", "Yesterday Don't Mean Shit", "Death Rattle")
21 múm - Summer Make Good (probeer "Nightly Cares")
22 The Raveonettes - Whip It On (probeer "Beat City")
23 Low - Drums And Guns (probeer "Murderer". Doe het!)

En ik besef net dat ik dan nog Mogwai - Rock Action of Mogwai - Happy Songs For Happy People vergeten ben. Laten we die maar labelen als 5B. (probeer "Dial: Revenge" en "Hunted By A Freak")

LEES MEER over Gojira op goddeau.com
LEES MEER over Bright Eyes op goddeau.com
LEES MEER over QOTSA op goddeau.com
LEES MEER over Spinvis op goddeau.com

LEES MEER over Lamb Of God op goddeau.com

Grensverleggende journalistiek UPDATE 2

2009-11-27T11:38:00.001+01:00

Dag 3, 27/11/1009

Werkmededeling: wegens plotse opstoten van luiheid en algemene herfstblues verleg ik de deadline voor mijn wereldschokkende verhaal. Ik zal het niet brengen voor de taak van Nieuwsgaring en dus zal het ook vrijdag niet af zijn. Sorry beste lezers, maar het is niet anders.

Ik kan u echter garanderen dat het verhaal des te schokkend, des te spectaculair en des te melodramatisch zal worden aangezien ik nu meer tijd heb om mijn research grondig te doen. Bedankt ook aan iedereen die tot nu toe gereageerd heeft om mij te helpen bij de speurtocht: het menselijke taalsysteem volstaat niet om mijn appreciatie uit te drukken maar wees er zeker van dat u allen goeie mensen bent.

Blijf deze blog dus vooral volgen. Op een dag (en wie weet, misschien is die er al morgen! Stel je voor) zal hier het meest intrigerende verhaal staan dat Gent ooit heeft voortgebracht sinds die keer dat een Australiër tijdens de Gentse Feesten enkel gehuld in een te grote tijgerstring met drie kleine kettingzagen jongleerde and nearly sliced open his wrists.

Grensverleggende journalistiek UPDATE

2009-11-27T10:58:00.001+01:00

Dag 2: 26/11/2009

Gisteren ben ik om tien uur in mijn bed gekropen. Wie denkt dat het een onproductieve dag was, heeft slechts half gelijk want ik heb dankzij de politie van Gent mooie fietslichtjes voor 2 euro kunnen kopen. Hoera voor hen en hoera voor zichtbaarheid in het verkeer want dat is belangrijk, ook voor mensen die op zoek zijn naar de man met de zakken.

Grensverleggende journalistiek

2009-11-25T21:01:00.002+01:00

Ik heb het mij al beklaagd. Mijn fantastische plan om, als deel van een opdracht voor het vak Nieuwsgaring, de bekendste dakloze uit Gent te interviewen. Ik ben er zeker van dat achter de zakken een geweldig verhaal schuilt, misschien spectaculair, zeker hoogst dramatisch, wie weet prikkelend. Maar de man achter de zakken lokaliseren, is minder makkelijk dan gedacht. Hij loopt veel over de Nederkouter, en met die informatie moet ik het doen.

Daarom het volgende plan. Om toch nog iets van journalistieke munt te slaan uit mijn onredelijke idee en mijn al evenzeer tot mislukking gedoemde pogingen om er toch nog iets van te maken, zal ik op deze blog verslag uitbrengen van mijn epische zoektocht naar de man met de zakken. Over mijn fietstochten door het hart van Gent zonder achterlicht terwijl de politie overal controle houdt, over de striemende ijsregens en oude vrouwtjes die niet kijken voor ze oversteken die mijn pad kruisen, over de keer dat ik bijna in een tramspoor reed maar gelukkig net niet, en zeker ook over de ontelbare keren dat ik ondertussen de beruchte Blandijnberg bedwongen heb (al dan niet met horten en stoten ademhalende medefietsers autoritair achter mij latend). Want ja mijn achternaam is Merckx en dat is heel zeker geen toeval.

Dag 1, 25/11/2009

Drie kwartier rondgefietst. Subject niet gelokaliseerd. Dan maar volauvent opgewarmd in mijn microgolf.

De volgende dagen beloven nog spannender te worden naarmate de tijdsdruk toeneemt. Blijf deze blog zeker volgen!

Alice In Chains In Vorm In Antwerpen

2009-11-21T18:53:00.002+01:00

Het was de moeite en dus maar meteen aangeknoopt met een goeie ouwe gewoonte en er een review over geschreven voor goddeau.com. Lees 'm hier.

Een andere mening

2009-11-20T14:52:00.003+01:00

Het onafhankelijke webmagazine De Werktitel nuanceert de algemene hoerastemming onder mediafielen over gebruikersparticipatie (met onder meer bloggen en burgerjournalistiek) op het internet. Het web 2.0 is nog niet voor morgen.

Dankzij het onderzoek heeft [VUB-onderzoeker Ike Picone] een genuanceerder beeld van web 2.0. In slogans als ‘Iedereen uitgever’ gelooft hij niet. “Broadcasting blijft vandaag nog altijd een belangrijke speler”, stelt Picone vast. “Bovendien vergt participatie een zekere inzet en ook heel wat tijd. Dat laatste is nu al zo schaars bij de meeste mensen. Ik denk dan ook niet dat de verhoudingen de komende jaren sterk zullen veranderen.” Heel wat socialemedia-experts geloven in de 1-10-100-regel van Bradley Horowitz. 1 procent creëert nieuwe content op het web, 10 procent participeert en de rest staat passief aan de kantlijn. Daar zal dus weinig aan veranderen.

Picone is ook kritisch over zichzelf. “Professionele mediagebruikers bekijken het medialandschap te veel vanuit het eigen standpunt. Hoog opgeleide nieuwsjunkies vinden web 2.0, personalisering, enzovoort fantastisch. Maar een gewoon gezin ligt daar niet wakker van. Ze vragen geen diepgravende journalistiek en willen niet enorm veel extra informatie, maar zijn tevreden als ze snel – en het liefst op een niet al te inspannende manier – weten wat er in de wereld gebeurt.”

LEES het volledige artikel

BREAKING NEWS Van Rompuy eerste president van Europa

2009-11-19T19:14:00.002+01:00

artist impression

KLIK HIER voor een reactie van Herman Van Rompuy op dit item

Bedankt, meneer de griepcommissaris

2009-11-17T22:51:00.008+01:00

Eindelijk duidelijkheid. Ik voel me doorgaans kiplekker wanneer ik me een weg naar de wc sleep, geveld door plotse koortsopstoten tot 39,3°C, spierpijn en milde vlagen van narcolepsie. En ik denk ook niet dat er een gezelligere manier bestaat om de dag door te komen dan het met de regelmaat van de klok luid rochelend ophoesten van enkele flinke slijmklonters. Maar toen ik me plots onwel voelde, wist ik het. Er scheelt iets met me, en het is de griep. Bedankt overheid, voor jullie informatieve website.

P.S.: Een goedbedoelde suggestie: misschien kan u de symptomen nog aanvullen met "het zich voelen alsof men besmet is met de A/H1N1-griep"? Voor de duidelijkheid en zo.

U bent een groente maar Michael Jackson is dat niet

2009-11-16T13:35:00.004+01:00

Jahaaa, nog iemand die zijn mening geeft over Michael Jackson. Over die mens hebben we het laatste half jaar bijlange nog niet genoeg gehoord, da's zeker dat. Gelukkig schrijft Vincent ook een stukje over de fantastische man op zijn blog zodat onze door triljarden magazinespecials en illegale dvd's nog steeds niet gestilde honger toch even geblust wordt en de pret kan werkelijk niet op. Maar u moet het mij vergeven.

Ook ik kwam onlangs terug thuis na een avondje This Is It. Twee keer zelfs. Want de hele wereld is het er ongeveer unaniem over eens dat het een voortreffelijke film is en hoe hard een mens ook probeert, er is eigenlijk geen manier om er een andere mening op na te houden. Zeker nu het weer bon ton is om Michael Jackson, de net niet veroordeelde want stinkend rijke kinderverkrachter, toch wél goed te vinden. Het is wat sneu voor Michael dat hij het zelf niet meer heeft mogen meemaken, maar goed niet aan te doen.

Over naar de bespreking dus. Om toch een beetje de schijn en mijn intellectuele imago hoog te houden, zal ik hier eerst even mijn kritiek op This Is It dumpen. Dan zijn we daar tenminste al van af. Want ja, concert- en filmregisseur Kenny "I agree, Michael" Ortega is, net zoals het grootste deel van de crew, nogal een kwal wiens enige twee taken lijken te bestaan uit excessief gatlikken en ervoor zorgen dat de kinderlijk enthousiaste Jackson zijn nek niet breekt voor de concerten beginnen. En ja, ook Jackson is maar een vreemd geval dat wel erg veel last lijkt te hebben van een fors messiascomplex en de nogal irritante gewoonte heeft om de beste van zijn nummers te verkloten door er een volledig bij de haren getrokken Disney-einde aan te breien - en dan zwijgen we nog over zijn melodramatische pleidooi voor meer milieubewustzijn, live vanop de repetities voor de energieverlindende orgie die zijn tour zou zijn geworden.

Maar dat is allemaal azijnpisserij. This Is It is een beetje als een pasgeboren katje met hersenbeschadiging dat voortdurend omvalt: het heeft duidelijk zijn gebreken, maar probeer er maar eens niét weg van te zijn. En zo komt het dat een niet-dove mens per definitie met een kamerbrede glimlach het eerste half uur van This Is It ondergaat. Ik rouw voor de ziel van de ongelukkige die geen vuurwerk in z'n buik voelt afgaan wanneer de (overigens verdomd bevallige) gitariste de eerste noten uit die waanzinnig scheurende bridge van "They Don't Really Care About Us" uit haar gitaar perst, net zoals ik stante pede al mijn bezittingen overdraag aan de mens die erin slaagt de heerlijk afgemeten groove van "Jam" te negeren wanneer die met bakken decibels tegelijk uit de Kinepolisluidsprekers loeit.

Even voert This Is It me dertien jaar terug in de tijd, naar tijden van Michael Jacksonlogo's maken uit brooddeeg, posters tekenen en liedjes van de televisie opnemen met een grote cassetterecorder. Tijden van maandenlang de video van het concert uit de HIStory-tour (die toen uitgezonden werd op Kanaal 2) herbekijken tot je elke teenbeweging van de meester uit je hoofd kende. Tijden van reizen naar Frankrijk die achteraf enkel lijken bestaan te hebben uit twee weken lang op het bed springen terwijl Thriller uit de discman-met-draagbare-boxjes van grote broer knalde. Tijden van thuisblijven van de mis op Kerstdag omdat je je "een beetje ziek voelt", om dan, zodra iedereen het huis uit is, Bad door de woonkamer te laten galmen (want ik had zelf nog geen cd-speler en dat zou nog wel een paar jaar zo blijven, net zoals Bad ook lang mijn enige cd was). Ja ik was toen, op mijn negende, veel meer hardcore dan nu. Waarmee bewezen is dat Michael Jackson stoerder is dan een kast vol t-shirts met doodskoppen en heavy metallogo's op.

Michael Jackson heeft immers soul. Geméénde soul. En natuurlijk ook funk, de funk of 40,000 years. En het maakt niet uit hoeveel emmers bubbelgum hij er zelf ook over uitkapt, die twee komen altijd weer bovendrijven, ook en vooral in de oude man die Michael Jackson moet geweest zijn. Je herkent het aan het schijnbaar sprekende gemak waarmee hij de enthousiaste jonge bende achter hem losjes van het podium danst. Je herkent het aan het verbazingwekkende ritmische vernuft wanneer hij beatboxend aan z'n ritmesectie uitlegt dat er nog veel meer funk in "Wannabe Startin' Somethin'" moet. Je herkent het aan de plotse verbazing die je als kijker voelt wanneer Jackson plots een zin mist in een nummer waarvan je overtuigd was dat het geplaybackt werd, omdat het onmogelijk lijkt dat een vijftigjarige nog zo kwiek klinkt. Maar je herkent het vooral aan de glimlach die rond zijn mond speelt op de momenten dat alles op zijn plaats valt.

Die glimlach doet het hem. Daaraan herken je speelplezier, en aan speelplezier herken je vaak geniale zielen. Ook dat andere rastalent dat onlangs (nuja, in 2004, "maar het voelt nog altijd alsof het gisteren was") het loodje legde, kon grijzen als een idioot wanneer hij weer eens een vingerkootjeskrakende lick uit zijn gitaar perste. Michael Jackson en Panteragitarist Dimebag Darrell, ze hadden meer gemeen dan ze waarschijnlijk ooit gedacht hebben.

LEES OOK een drogere versie van deze review op goddeau.com

De massa spreekt

2009-11-16T13:33:00.002+01:00

Een trieste zaak, maar het volk heeft gesproken. Deze blogpost wordt geen bespreking van This Is It, maar een flauw mopje. Omdat de massa het zo wil. Sorry Michael! En ook sorry aan die ene man of vrouw die vond dat er al genoeg flauwe mopjes op mijn blog staan, I feel your pain. (Ik moet me gelukkig niet excuseren tegenover de man die stemde voor de optie This Is It omdat ik dat eigenlijk gewoon zelf was.)

Maar bon, zonder verder uitstel: Windows Movie Maker-spektakel!

Opiniepeiling

2009-11-14T19:56:00.002+01:00

Links in de marge van deze blog vindt u, gewaardeerde lezer, een enquête. Die enquête is enorm belangrijk omdat ze bepaalt hoe deze blog, op korte termijn, verder vorm krijgt.

Miskende beroemdheden op de boekenbeurs

2009-11-08T20:09:00.003+01:00

ANTWERPEN - Door het in alle media uitvoerig gecoverde bezoek van de grootste man ter wereld, Sultan Kosen, aan de boekenbeurs, moesten andere geëerde gasten het met veel minder aandacht stellen. Zo ging de doortocht van de man met de blauwste jeansbroek ter wereld onopgemerkt voorbij, en ook de irritantste man ter wereld moest werkloos toekijken van achter zijn signeertafel. Wij gingen hem een hart onder de riem steken en sprokkelden een paar reacties.

Patrick (34): "De irritantste man ter wereld heeft me geholpen om mijn dromen waar te maken. Ik heb eindelijk de moed gevonden om mijn tv te begraven en in de boom achteraan in mijn tuin te gaan wonen."

Jean-Jacques De Gucht (26): "De irritantste man ter wereld is een icoon. Ooit wil ik net zijn als hem."

Ernst (57): "Dankzij de irritantste man ter wereld eten mijn vrouw en ik enkel nog kastanjes en Bifiworsten. Soms willen we een ei bakken, maar we raken nog niet voorbij het aanrecht. Het is nog te vroeg."

Sylvie (25): "De irritantste man ter wereld ontnam me mijn plezier in het leven. Ik heb al zijn pannen."

MEER over de boekenbeurs op vtm.be

Foto is gepubliceerd met toestemming van Heidi Elen. Dit is haar blog.

BREAKING NEWS Hond onschuldig

2009-11-07T16:14:00.010+01:00

ARDENNEN (update 11-7 16:14 PM) - Vijftien kilogram wegende hondje van wandelaar heeft absoluut niets te maken met verdwijning kleine Younes

Wandelaar opgelucht: "ben altijd blijven geloven in onschuld Purdy"

Gaia opgelucht: "vijftien kilogram perfect normaal gewicht voor hond"

LEES MEER over de verdwijning van Younes

BREAKING NEWS Younes en zwarte panter samen gespot

2009-11-06T11:55:00.007+01:00

ARDENNEN (update 11-6 11:55 AM) - Wandelaar maakt eerste beelden van zwarte panter én kleine Younes

Vader van Younes opgetogen: "bewijs van mijn onschuld" en "blij dat Younes gezond en wel is"

Familie zwarte panter opgetogen: "leven al weken op ajuinen en broodkorsten" - "voor ons is het ook crisis"

Wandelaar opgetogen: "mijn hondje weegt vijftien kilogram"

LEES MEER over de zwarte panter in andere media

Vincent staat op

2009-11-05T06:00:00.009+01:00

Het format ochtendradio heeft gefaald. Daar ben ik door jarenlange en doorgedreven observatie achter gekomen.

Even voor de duidelijkheid: de ochtendradio, dat zijn de radioprogramma’s die van zes tot elf uur ’s morgens van de wereld een betere plaats proberen te maken. Die programma's zijn opgetrokken rond mensen die vooraf erg veel caffeïne naar binnen gegoten hebben en betaald worden om zo uitzinnig mogelijk alles, maar dan ook echt àlles geweldig, fantastisch of keitof te vinden. De bedoeling is dat de luisteraar daar goedgeluimd van wordt en zijn leven plots wat minder haat. En dat is een nobel doel.

Maar wat is dan precies je probleem met de ochtendradio, Vincent? Is het die akelige, als vrolijkheid gecamoufleerde stompzinnigheid die soms doet denken aan de pillendraaiers van 1984? Of wie weet, nog dieper en intelligenter van jou, is het de nivellering die bijna proefbaar in de lucht hangt wanneer alle radiozenders ’s morgens weer hetzelfde uitgeperste concept in de ether proppen? Of heeft Sven Ornelis gewoon ooit met zijn dikke BMW jouw fietspad geblokkeerd?

Om eerlijk te zijn kan me dat allemaal niet zo heel veel schelen. Wat me wél kan schelen, is dat ochtendradio een falend format is. Dat bewijzen objectieve feiten. Want wat zie ik? Zelfs na jaren intensieve blootstelling aan keileuke ochtendradio is het overgrote merendeel van de bevolking ’s morgens nog steeds gewoon nors. En eigenlijk is dat niet eens zo verwonderlijk. Verwachten dat mensen met een ochtendhumeur blij worden door te luisteren naar professionele grappigsten-thuis die alles per definitie orgastisch lollig vinden, is als verwachten dat een obese vrouw spontaan vijfentwintig kilo verliest wanneer ze samen met Scarlett Johansson voor de spiegel staat. Je reinste lulkoek dus. Lulkoek zeg ik u verdomme toch.

Daarom mijn voorstel. Het is tijd om het geweer radicaal van schouder te vervangen en het concept ochtendradio te herdefiniëren. Ik zal een aanzet geven in het debat dat na deze post ongetwijfeld zal losbarsten in de internationale media en waarvoor ik de volgende vijf en een halve maand in mijn agenda al vrijgehouden heb. Ik zal de revolutie inleiden, en dat door hier een voorbeeld te geven van hoe het beter kan. Dat in het belang van de luisteraar, die duidelijk enkel kwader wordt van de blije godenzonen van de radio die hem als vervelende peuters uit zijn bed trekken.

Mijn programma zou “Vincent staat op” heten. [1] Ik zou uiteraard ook een sidekick hebben, en ook zijn plaats zal geheroriënteerd worden: in plaats van zich als een loops kakelende kip zonder kop aan te schurken tegen alles wat ik te zeggen heb, wordt van hem verwacht dat hij actief meewerkt. Als een soort van Grieks koor zou hij verrijkende nuanceringen bieden bij wat ik te zeggen heb. Ik zou lang en grondig zoeken naar deze sidekick en na een uitputtende afvalrace, die uiteraard live op de grootste commerciële zender gebracht wordt, [2] zou uiteindelijk de zoetgevooisde Mark Lanegan overblijven. Die zou citeren uit het verzamelde werk van de fijnbesnaarde liedjeskunstenaar Kirk Windstein en met zijn tweeën zouden we, in de donkerblauwe laatste uren van de zieltogende nacht, de wereld bekijken op een manier die herkenbaar is voor de ongelukkige die op dat moment op de snooze-knop hamert. Vooruitstrevende en herkenbare reality-radio dus, in plaats van het mislukkende escapisme van vandaag de dag.

Dat zou dan gaan als volgt. Eerst zou de stemmige muziek, die dienst doet als een onopvallend cadre sonore, langzaam aanzwellen. Om het inlevingsproces te vergemakkelijken, stel ik voor dat u nu het filmpje start, vooraleer verder te lezen. U hoeft niet te blijven kijken (maar dat mag uiteraard wel), het gaat om de muziek.

Vervolgens zou ik de wereld groeten met een catchy slagzin en een aantal actuele onderwerpen bespreken met mijn medepresentator.

Het eerste item zou een luchtig item zijn over mensen die toevallig dezelfde naam hebben als beroemdheden. [3] Ik zou mensen oproepen om te bellen naar de studio en dan de naamgenoten van pakweg Koen Wauters hun ervaringen laten delen over de afschuwelijke pesterijen en vernederingen die ze al jaar en dag moeten ondergaan. Afsluitend zou ik dan opmerken dat het leven voor hen wel extra vreselijk moet zijn: zo vroeg wakker en dan nog zo’n ongelukkige naam ook. Ze winnen uiteraard allemaal een pin van mijn programma en een reep chocolade met ranzige banaanvulling.
Item twee: over de Knuffeldag die de concurrerende radiozender organiseert. “Een onvoorstelbare stommiteit in deze dagen van Mexicaanse griep. Griepcommissaris Marc Van Ranst schat dat deze actie de verspreiding van de griep zeker met drie en een halve procent zal doen toenemen.” (Het kan er nu al wat uitdagender aan toe gaan en dus is er ook plaats voor de gelaagde intermezzo's van Mark Lanegan.)
ML: The eyes of God are looking down. His tears they flood the earth as mankind self-destructs.
“Inderdaad, Mark. Ik heb te doen met het oude vrouwtje dat vandaag haar ondergang vindt in de gemene knuffel van een vieze man in een eekhoornpak.”
ML: A lesson learnt in ignorace. A wasteland of broken bones.
Na wat instemmend geknik dat de luisteraar uiteraard niet kan zien, zou ik aansluitend mijn eigen initiatief voorstellen. Lichamelijke-afstanddag zou doorgaan op 21 december, de donkerste dag van het jaar, en de luisteraar ertoe aanzetten elke vorm van menselijke genegenheid of warmte voorlopig op te schorten.
Afsluitend dan, het weerbericht. Dat item belooft vooral in de herfst enorm vruchtbaar te zijn. Het zou ongeveer zo gaan: “U hoort het, nog meer regen voor de volgende dagen en ook al kan het KMI dat nog niet zo ver voorspellen, het ziet er toch naar uit dat de neerslagzone tot begin maart boven het land zal blijven hangen, wanneer de maartse buien hun plaats innemen. Mark, jij haat ook de regen en bent vanmorgen naar hier moeten fietsen omdat je pick-up kapot was. Hoe voelde dat?”
ML: Never again, never again. It’s too hard.

Het mag duidelijk zijn dat er nog wat plaats voor sleutelen is, maar de ruwe schets voor mijn geniale project is er toch al. Ik ben er dan ook zeker van dat het een onnavolgbaar succes wordt. Terwijl mijn programma geleidelijk aan ingang vindt bij grotere lagen van de bevolking, zullen de straten 's ochtends overspoeld worden door breed glimlachende mensen. Ik geloof er alvast in. U toch ook?

[1] Het is belangrijk dat er tussen de eigennaam en de rest van de zin een korte pauze komt in de jingle, dit om de status van de presentator te onderstrepen. Dat alles naar analogie van het programma “Tomas staat op” op Studio Brussel. (Het is immers belangrijk om toch nog voor een zekere vorm van herkenbaarheid te zorgen, de enorme grensverleggendheid van mijn programma zal aanvankelijk al angstaanjagend genoeg zijn voor de modale luisteraar.)

[2] Het behoeft uiteraard geen uitleg dat mijn ochtendradioprogramma al snel zal evolueren tot een ambitieus intermediaal project.

[3] Dit thema heb ik ontleend van het populaire ochtendprogramma van Q-Music. Daar had Wim Oosterlinck gehoord dat er iemand bestaat die echt Harry Potter heet, met een kwartier durende uitwijding en hilariteit tot gevolg.

Metablog 2: agenda

2009-10-31T20:56:00.004+01:00

Hierbij een korte post om uit te leggen waarom er linksboven op mijn blog een agendakotje staat.

Wees gerust: dat is niet om aan de wereld mee te delen waar en wanneer u precies door mij gemaakte handtekeningen of valse tatoeages (op papier of desgewenst ook intieme lichaamsdelen) kan krijgen. Wat de agenda wel is, is een lijstje van interessante concerten en andere evenementen (maar vooral concerten) die mij enorm interessant lijken en waar u zich als lezer misschien ook in zou kunnen interesseren. Een lijst van tips, als het ware.

Ziezo, alweer talrijke misverstanden de wereld uitgeholpen. Hoera voor duidelijkheid.

(Voor fans van valse tatoeages van ankers en zeemonsters: ik ben al zeker aanwezig op de concerten van Alice In Chains, Seasick Steve en Archive.)

Waarom Andrew Sullivan blogt en wat ik daarvan vind

2009-10-30T19:57:00.012+01:00

Andrew Sullivan. Ik kende de man zelf ook niet, tot vorige week. Ik ben niet bang om toe te geven dat het niet zijn onwaarschijnlijke blogtalent is dat mij het eerste opviel, maar wel die fantastische doorlopende hangsnor. In een perfecte blogwereld, waarin ik als blogger een compleet zelfstandige en onafhankelijke journalist ben die schrijft over wat hij wil, had ik deze kans aangegrepen om een lijvige comparatieve studie over opvallende gezichtsbeharing te maken. Daar zouden dan Blauwbaard en Lemmy Kilmister broederlijk naast elkaar in vermeld worden en het belang voor de mensheid van mijn post zou niet overschat kunnen worden. Helaas, de wereld is niet perfect en ook de blogosfeer (inderdaad, na een goeie maand beheers ik het jargon al) is dat niet.

Vandaag schrijf ik dan ook niet over snorren maar over een thema dat mr. Marain, de docent internetjournalistiek, souverein en zelf bepaald heeft. Dat thema is het artikel "Why I Blog" van (jawel) Andrew Sullivan, een lijvige zelfreflectie waarin Sullivan dieper ingaat op de redenen waarom hij (jawel) blogt.

Andrew Sullivan is duidelijk een man van zijn tijd en een kenner van literatuur en het postmodernisme, wat me niet echt zint. En ik zal u meteen zeggen waarom me dat niet zint, maar eerst de quote.

For centuries, writers have experimented with forms that suggest the imperfection of human thought, the inconstancy of human affairs, and the humbling, chastening passage of time. [...] And blogging suffers from the same flaws as postmodernism: a failure to provide stable truth or a permanent perspective.

Waarempel, dat is zo. Dan denkt een mens als ik al eens dat hij onvoorstelbaar origineel is en echt diép gaat door onverwachte perspectieven te bieden, of door expliciet een stijl te gebruiken die nergens pretendeert dat de waarheid iets is als een appel, dat duidelijk omlijnd is en in je hand past. Maar niets is dus minder waar. Er is zelfs een heel genre dat zich op die mindset baseert. En hoe ontnuchterend dat voor mij ook even was, het mag duidelijk zijn dat we uiteindelijk, op dat vlak, op dezelfde lijn zitten. En daar blijft het niet bij.

The blogger can get away with less and afford fewer pretensions of authority. He is—more than any writer of the past—a node among other nodes, connected but unfinished without the links and the comments and the track-backs that make the blogosphere, at its best, a conversation, rather than a production. [...] To blog is therefore to let go of your writing in a way, to hold it at arm’s length, open it to scrutiny, allow it to float in the ether for a while, and to let others, as Montaigne did, pivot you toward relative truth. A blogger will notice this almost immediately upon starting. Some e-mailers, unsurprisingly, know more about a subject than the blogger does. They will send links, stories, and facts, challenging the blogger’s view of the world, sometimes outright refuting it, but more frequently adding context and nuance and complexity to an idea. The role of a blogger is not to defend against this but to embrace it.

Deze alinea gaat natuurlijk uit van de perfecte blog die goed loopt en een brede lezersbasis heeft, twee voorwaarden waar mijn eigen experiment vooralsnog niet aan beantwoordt. In mijn perfecte wereld waarin ik met glans en sprekend gemak een driedubbele A haal voor dit masterjaar, was de commentarenbox onder mijn posts ook zo: een broeihaard van verschillende meningen die elkaar in evenwicht houden. Want dat is het dichtst dat we tegenwoordig, in een maatschappij die geen heilige boeken meer aanvaardt, nog bij de waarheid komen.

Maar voor het lijkt alsof de heer Sullivan en ik de dikste intellectuele maatjes zijn, toch een punt van kritiek.

This form of instant and global self-publishing, made possible by technology widely available only for the past decade or so, allows for no retroactive editing (apart from fixing minor typos or small glitches) and removes from the act of writing any considered or lengthy review. It is the spontaneous expression of instant thought—impermanent beyond even the ephemera of daily journalism.

Het gaat 'm om die "considered". Een schrijver die niet zelfbewust over zijn bezigheid nadenkt, is volgens mij geen schrijver. Het punt van Sullivan, dat een blogger geen traditionele schrijver is en dat een blog per definitie veel meer hapklaar is dan het gemiddelde papieren artikel, negeert schaamteloos de enorme veelheid aan persoonlijkheden en stijlen die schuilgaat achter de miljoenen blogs die het internet ondertussen al telt. Volgens mij is dat immers de meerwaarde van een weblog: de totale afwezigheid van een vooraf gedicteerd format. En ja, soms kan dat leiden tot een makkelijker verteerbare en meer spreektalige stijl, maar het kan evengoed een zegen zijn voor mensen die graag eens een dubbele bodem in hun teksten steken, of voor mensen die graag bakstenen van besprekingen schrijven over onderwerpen die nooit een kans zouden krijgen in de traditionele media. Of voor mensen die ervan genieten om een lange, maar uiteindelijk steekhoudende zin in elkaar te steken die nog goed leest ook. Sullivan gaat iets te veel uit van zijn ideaalbeeld van de blog, en vergeet daarbij dat een vrije publicatievorm als deze ook enorm veel verschillende uitingen oplevert.

Ik pleit dan ook voor blogs met lange, meanderende zinnen en blokken van teksten. En met daar nog een lekkere dot postmoderniteit bovenop, voor de gein en voor de intellectuele geloofwaardigheid. Teksten zoals ik ze graag schrijf en die u hier hopelijk soms leest. Hier waar alles is wat het lijkt. (Wat een fantastisch dramatisch einde voor deze post is die laatste zin.)

U bent voor groene energie want u gelooft niet in makkelijkheidsoplossingen?

2009-10-20T00:01:00.006+02:00

Het zat er allang aan te komen. Want hoe hard u het ook probeert te ontkennen, Vlaanderen is een streek van chronisch mokkende navelstaarders die graag neuten over hoeveel geld ze nu weer niet verliezen aan de Turken, de Walen of de staat, en alle mogelijke combinaties daarvan.

Als u die laatste zin over uw gestolen zakcentjes in de juiste volgorde leest, merkt u dat het Gevaar Voor Geldverlies steeds dichterbij komt. De Turken kan u nog buitensteken, maar met de Walen en de staat wordt het al wat moeilijker. Of u nu een sympathieke maar een beetje geestelijk benadeelde vrijheidsstrijder bent, een alles rationeel overwegende flamingant-filosoof of een ex-judocoach met de air van het laatste maar vooral veel van het eerste, u beseft zelf ook wel dat het nog een aardige klus wordt.

Maar als het een troost mag wezen: het grootste Gevaar, dat volgens wetenschappelijke consensus tegelijk zo onoverkomelijk dichtbij en zo ontzaglijk groot zou zijn dat we er eergisteren al tegen hadden moeten optreden, daar moet u zich niet langer ongerust over maken. Het zag er immers lang naar uit dat Creatieve Oplossingen Voor Hernieuwbare Energie nu ook uw laatste kaaskorstjes van het brood zou komen eten. Maar wees gerust! Belgisch premier Herman Van Rompuy geeft om uw nachtrust en die van uw gezin want hij heeft er zelf voor gezorgd dat de arme Vlaming (én zijn Waalse vriend want Herman houdt waarlijk van iedereen) zijn tweede Mercedes niet zal moeten afgeven om de vooruitgang van het land (of de streek, u kiest maar naar eigen goeddunken) te sponsoren. Nee het zal niet nodig zijn, want dankzij een volstrekt absurde deal die Electrabel een monopolie en daar bovenop een dikke 15 miljard euro zal opleveren, mag de brave Vlaamse burger zijn gescheurde lompen houden en zal hij zich in zijn halve kartonnen doos nog tien jaar langer kunnen blijven laven aan elektriciteit die opgewekt is door die goeie ouwe, veilige kernenergie die we allemaal zo goed kennen en die ons nooit kwaad zou doen. Het duurt nog zeker tien jaar voor we nog maar beginnen met een kernuitstap.

Feit één: Europa is één van de meest welvarende regio’s in de wereld. Feit twee: België is één van de meest welvarende landen van Europa. Feit drie: we zitten midden in een mondiale economische crisis en toch heeft het overgrote merendeel van de Belgen daar nog niet veel van gemerkt. Feit vier: Vlaanderen is nog welvarender dan Wallonië en we gaan er zo graag prat op dat we alles zelf beter kunnen. We zijn rijk en hebben, toch alleszins wat het materiële betreft, alles wat ons doorvoede hartje begeert. En we zitten dan wel opgezadeld met een fenomenaal begrotingstekort, we hebben nog steeds onze zo zelfvolprezen inventiviteit en creativiteit om daar een mouw aan te passen. Toch? Want Vlaanderen heeft dan wel geen kostbare grondstoffen, we zijn een kenniseconomie met veel durf en knowhow en net als MacGyver maken we al tientallen jaren gigantische zakken met eurotekens op, daarbij enkel gebruik makend van onze hersencellen en kloeke inborst.

Maar we zijn te laf om de handen uit de mouwen te steken wanneer het erop aankomt, om aan een degelijke oplossing te werken voor een structureel probleem dat met de dag prangender en onoverzichtelijker, en dus moeilijker om aan te pakken wordt. Het lukte al niet met de staatshervorming en u mag er zeker van zijn dat het hoofdgerecht, het klimaatprobleem en de absolute noodzaak om nieuwe energievormen te vinden, evenmin ooit door deze politieke generatie op een voldoende manier aangepakt zal worden. Zeker niet in de eerstkomende vijf jaar, want u herinnert zich vast nog wel dat er momenteel een Economische Crisis heerst en dat wil zeggen dat je dat als regeringslid als een goedkoop excuus kan gebruiken om vervelende beslissingen op de lange baan te schuiven omdat het gemakkelijke geld nu eerst het belangrijkst is.

Dat onafhankelijk worden van buitenlandse energie op de lange termijn misschien wel eens een enorm goed plan zou kunnen blijken, wordt dan vaak geopperd. En dat we dan wel nog een paar tientallen jaren zwaar zullen moeten doorbijten maar dat we er uiteindelijk de vruchten van zullen plukken, zoals Duitsland in de jaren zeventig, of Finland nog vroeger. En dat we dat eigenlijk al veel vroeger hadden moeten doen, omdat het met de opwarming van de aarde blijkbaar menens is. Maar u houdt echt beter uw mond, want als u dat zegt bent u een onrealistische gnoom want iedereen weet dat België geen bergen of grote vlaktes heeft dus is zelf groene energie opwekken een illusie. En als u dat van uzelf nog niet wist, dan zullen de populisten die de wijsheid in pacht hebben er snel genoeg voor zorgen dat daar verandering in komt. Vlug, grijp de reddingsboei die kernenergie heet en u eigenlijk gewoon langzaamaan met de stroming verder de onmetelijke oceaan in trekt. Maar hé, het hoofd houden we tenminste nog even droog.

Tot zo ver onze zo geroemde durf en creativiteit. Ik presenteer u: België. Of Vlaanderen. U kiest maar naar eigen goeddunken.

Metablog 1

2009-10-19T22:32:00.005+02:00

Drie posts ver, tijd voor een round-up in de vorm van voetnoten.

[1] Ik doe dit onverwacht echt graag. Waarschijnlijk zal deze blog dan ook blijven bestaan na het einde van de opdracht. Goed nieuws voor mijn talrijke volgers! Slecht nieuws voor niemand (want wie deze blog niet graag leest, leest deze post waarschijnlijk niet)!

[2] Hoewel mr. Marain duidelijk maakte dat het de bedoeling is dat we onze reputation managen (jaja Engelse terminologie, dat duidt erop dat wat je zegt het belang van je moedertaal overstijgt - en als er twee zulke woorden na elkaar komen, dan is het pas echt serious business), weet ik niet of ik daar tot nu toe al echt in geslaagd ben. De kans is groot dat ik me binnen een jaar, en wie weet zelfs nog vroeger al, zal schamen over wat hier staat. Ik moet ook bekennen dat ik een paar dagen geleden ernstig tegen de aandrang heb moeten vechten om een incognito lief-dagboek-post te maken, maar het is met opluchting en ook een niet gering gevoel van voldoening dat ik nu kan meedelen dat het niet zo ver is moeten komen.

[3] Een goede vriend uitte enkele dagen geleden de vrees dat ik een Humo-epigoon zou worden omdat mijn schrijfstijl daar blijkbaar op lijkt. Wel, beste lezer, ik kan u verzekeren dat die vrees ongegrond is aangezien ik zo goed als nooit de Humo lees (met uitzondering van de kabouter Wesleypagina zaliger en de Jeroomstrips) en dus ook niet goed zou weten hoe die stijl dan wel te kopieëren. Al kan ik natuurlijk wel eens proberen bij wijze van experiment.

[4] Ik ben een beetje ontgoocheld door het gebrek aan interactie tot nu toe. Maar goed, alle begin is moeilijk, en ik sla meteen mea culpa: het zal waarschijnlijk ook voor een deel aan mijn onpolemische en genuanceerde schrijfstijl liggen. De volgende post zal dan ook extra reactiewaardig worden.

[5] Mijn vooroordelen ten opzichte van blogs zijn al na een maand scherp bijgesteld. Objectief nummer één is dus bereikt.

[6] Veel "ik"-en en "mij"-en in de voorbije posts. Wees gerust, het stoort mij ook en er wordt aan gewerkt.

[7] Ik ben erg trots op mijn banner bovenaan.

In defence of ominous electric guitar chords

2009-10-15T07:06:00.016+02:00

Onlangs uit: de remasterbox van de Beatles. Heel de back catalogue van de grootste popband uit de geschiedenis (en waarschijnlijk ook wel de toekomst), voorzien van een opgekuist geluid. Rep u naar de winkel, vervolgens terug naar huis met een paar honderden euro’s minder in de achterzak en dan richting platenkast alwaar uw eeuwig gegarandeerde geloofwaardigheid als muziekkenner een bijzonder plaatsje op een zijden kussen krijgt.

Voor alle duidelijkheid: ik heb niks tegen de Beatles. Meer zelfs, “Rocky Raccoon” is een enorm geinig nummer en “I Am The Walrus” moet zo ongeveer de beste songtitel zijn die een mens bijeen kan knutselen met enkel letters.

Maar het is zo onvoorstelbaar makkelijk om de Beatles goed te vinden. Zo makkelijk zelfs dat ze nu gewoon Beatlesshirts in de H&M verkopen. Ik word dan ook een beetje moedeloos als er weer een student rondloopt in zo’n afgewassen shirt van een band waar hun ouders op dansten toen ze vijftien waren. Waar is de tijd dat de jeugd nog luisterde naar onhebbelijke teringherrie als de Rolling Stones, Led Zeppelin of Judas Priest, bands waarvoor de muziekgeschiedenis toch een generatie nodig had om ze naar waarde te kunnen schatten. Bands waarvan je (groot)ouders oprecht geloofden dat ze samenhokten met de duivel en verborgen boodschappen in hun muziek verwerkten om hun fans aan te zetten tot zelfmoord.[1]

Niets van dat alles, tegenwoordig. Jongeren gaan vandaag de dag liever door de platenkast van hun ouders en tellen met plezier zeventig euro of meer neer voor optredens van dinosaurussen als Deep Purple of Europe. En dat is allemaal okee (als ik niet te lui was om een platenspeler te installeren had ik zelf ook al lang naar de Pink Floydplaten van mijn moeder geluisterd en ook tijdloze klassiekers als Boudewijn de Groot en Leonard Cohen heb ik dankzij haar leren kennen) maar toch ook een beetje saai. Niet? De jeugd zou beter moeten weten dan zich zo gewillig in te schrijven in het muzikale canon dat gedicteerd wordt door gezapige, vijftigjarige nostalgici. Want die indruk heb ik vaak: dat ze dankbaar slikken wat hen met de paplepel gevoederd wordt en niet meer zelf op zoek gaan naar de uitdagende muziek van de toekomst, die vandaag gemaakt wordt door gevaarlijke bandjes die nog rondzwerven in aftandse Volkswagen Transporters om het ene groezelige zaaltje na de andere dompige keet plat te spelen.

Uit protest prijs ik dan ook een alternatief aan. Niet dat ik plan veel zieltjes te winnen, maar dit is mijn blog en ik ben de baas dus dit is wat zal gebeuren. Maak kennis met Eyehategod, een band uit het dampende zuiden van de Verenigde Staten die klinkt alsof Black Sabbath en de nog slaapdronken Ramones na een nachtje stappen samen van de trap vallen terwijl ze hun instrumenten nog om hebben en iemand tergend traag een family size Tabascofles leeggiet in hun aftandse versterkers waarvan alle knoppen op vijftien staan. Een band die klinkt alsof u zich met een gigantische kater en een gebroken enkel door een zompig moeras moet slepen en bij elke stap uw voet weer los moet trekken uit de zuigende modder en daar verdomd geïrriteerd van raakt (want wat doet u in godsnaam ’s morgens in het midden van een moeras met een gigantische kater

en een gebroken enkel? Een GPS is een wonderlijk ding).

Wie dat zootje ongeregeld zelf eens wil bezig horen: probeer vooral Take As Needed For Pain. Wie zijn buren haat en vlakbij de gemeenschappelijke muur een degelijke stereo met subwoofers heeft staan, probeer hetzelfde album. Al de rest: probeer het ook. (Probeer het!) Of bekijk gewoon het filmpje hieronder. (Doe het!) U hoort de vervaarlijkste doomriffs ooit (eigenlijk gewoon met hopen distortion vermomde blues) en het manische geschreeuw waarbij de jonge Randy Blythe (Lamb Of God) en Phil Anselmo in de nadagen van Pantera (en het dieptepunt van zijn drugsproblemen) de mosterd haalden.

[1] Geloof het of niet, maar Judas Priest is ooit nog om exact deze reden voor de rechtbank gedaagd. Waarop zanger Rob Halford laconiek liet verstaan dat, als hij inderdaad verborgen boodschappen zou opnemen in zijn muziek, dat eerder iets zou zijn in de aard van “Koop honderd exemplaren van dit album”. De rechter erkende dat daar iets voor te zeggen viel en Priest werd vrijgesproken.

Ode aan S. B.

2009-10-10T00:40:00.009+02:00

De berichtgeving rond S. is te bevooroordeeld en te weinig genuanceerd. Door jarenlange en doorgedreven observatie ben ik erachter gekomen dat ik de enige niet-Italiaan ben die hem écht begrijpt. Maar daar zal met dit onderbouwde stukje verandering in komen.

S. is immers een prachtige man. Een kundig leider ook, die als geen ander kleur geeft aan de internationale politiek. Een man die, waar hij ook komt, de aandacht naar zich toe trekt zonder dat hij daar veel moeite voor hoeft te doen. Een man met een natuurlijk charisma die de kamer vult en de per definitie afgunstige aanwezigen met verstomming slaat. Een man die altijd zijn mening zegt. Een man die onvoorstelbaar (en openlijk) doortrapt is en er nog mee wegkomt ook.

S. vindt zichzelf oprecht de beste Italiaanse eerste minister in 150 jaar en gooit daar nog eens een enthousiast “Viva Italia! Viva S. B.!”[1] achter. En wie zal ontkennen dat S. met zijn carrière de successen aan elkaar rijgt? Hij is nu al een goeie acht jaar onafgebroken premier van Italië (die twee jaartjes tussendoor, toen hij die boomknuffelaar van een Prodi even een kans gaf, niet meegerekend), is vriendjes met de machtigste families van het land, maakt met zijn astronomische rijkdom van A.C. Milan een topclub en houdt als een goedbedoelende grote broer de nationale media in het oog zodat ze geen kattenkwaad uithalen. En wanneer hij na al die activiteiten nog tijd overheeft, gaat hij niet languit in de zetel liggen met een glaasje Mussoliniwijn en één van de kranten die hij zelf geschreven heeft (omdat die linkse toeristen die zich journalisten noemen het zelf niet kunnen). Nee, dan organiseert hij een megaparty voor zijn vrienden en nog veel meer mensen (die hij daar al dan niet voor betaalt en die al dan niet weinig kleren aanhebben[2]). Want de boog kan niet altijd gespannen staan. Dat de gemiddelde Italiaan het allemaal best vindt en er intussen een gewoonte van gemaakt heeft om S. te herverkiezen wanneer het weer eens tijd is, bewijst meteen ook dat democratie wérkt.[3] Ja, het leven van S. is één grote triomf en we zouden er allemaal jaloers op moeten zijn.

S. is dan ook voor achtentachtig procent opgetrokken uit het soort van gerechtvaardigde zelfverzekerdheid waar onze Rode Duivels enkel van kunnen dromen.[4] Voelen Witsel en co zich de ster omdat ze een tasje van Armani kunnen kopen, dan heeft S. geen nood aan uiterlijk vertoon. “Ik heb dat ook niet nodig. Ik ken die voetballers niet, maar ik ben er zeker van dat ik al hun tasjes zou kunnen kopen. En hun auto’s. En hun families. En hùn families”, zo vertrouwde hij me ooit off the record toe aan de toog van Het Gouden Mandeken, onze gemeenschappelijke stamkroeg in het centrum van Gent. Ik lachte even hartelijk en gaf hem een gemoedelijk schouderklopje. Silvio, jij ouwe rakker. Altijd in voor een grapje. (Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en siste me toe dat nooit meer toe doen, waarop ik me verontschuldigde en, zonder mijn gezicht van hem af te wenden, voorzichtig achteruit schuifelend het vertrek verliet.)

Maar over het algemeen is S. altijd wel in voor een grapje. Zoals onlangs nog, toen hij Michelle Obama op zijn eigen manier begroette en haar feliciteerde met haar wulpse vrouwelijke vormen. Geef toe, elke vent met een gezond eergevoel zou gevleid zijn, maar van het zure gezicht van manlief Barack viel af te lezen dat hij weinig gevoel voor humor heeft. En toegegeven, S. heeft een complexe persoonlijkheid en zijn stijl is een beetje acquired taste, maar hij bedoelt het goed. Als hij wil, kan S. zelfs ontwapenend sympathiek zijn. Dat heeft hij immers geleerd op zijn eerste job, als charmezanger op een cruiseschip waar hij het publiek vermaakte met mooie luisterliedjes en zijn adembenemende schoonheid. Ik weet dat u moeite hebt om zich daar iets bij voor te stellen, maar dat hebt u uitsluitend aan uzelf en uw verachtelijke vooroordelen te danken. Ikzelf kan me bijvoorbeeld perfect voorstellen hoe een jongensachtig blozende S. van op een omgedraaide zeepkist een doorleefde versie van Elvis’ “Return To Sender” ten beste geeft, terwijl hij met één hand zijn trouwe schuit nonchalant door de kolkende Styx loodst en met zijn andere hand vaardig een origamibloemstuk vouwt voor een oudere dame.

Maar nu zijn er natuurlijk die vervelende rechtzaken. En ik wil niet rond de pot draaien: die dreigen het failliet van onze beschaving in te luiden. S. heeft de parlementaire onschendbaarheid verloren die hij nochtans zo hard nodig heeft om zich volledig te kunnen concentreren op zijn onbaatzuchtige werk voor Italië, Europa en de rest van de wereld zonder zich ook nog te moeten bekommeren om trivialiteiten, laster en klinkklare leugens. De internationale media (eigenlijk niet meer dan een hobbyclubje van het meest schurkachtige en grofgebekte geboefte op aarde) vieren het einde van zijn politieke loopbaan al, dansend rond een pruttelende en van misselijkmakende patchouligeuren walmende ketel, terwijl het in de spelonken die ze bewonen galmt van het geklapper van hun bokkenpoten.

Gelukkig heeft S. me laten weten dat hij er alles aan zal doen om die honden van het Italiaanse Grondwettelijk Hof zo snel mogelijk afgezet te krijgen. Dat zal hen leren.

Silvio, ik duim voor je en hoop dat je nog lang aanblijft.

Je goede vriend Vincent.

[1] Toegegeven, hij is niet zo welbespraakt. “The devil gets all the best lines”, zo merkt Ian McShane in de Humo van deze week op (u kent hem waarschijnlijk beter als Al Swearengen, de booswicht met de Shakespeariaanse woedeaanvallen uit de televisieserie Deadwood). Maar volgende keer zou het aan S. zijn.
[2] Wat veel mensen niet weten is dat het vaak enorm warm is in het huis van S. Dat huis ligt dan ook in Italië, waar mensen vroeger soms zo hard zweetten dat ze uit pure miserie dan maar in hun badhanddoek naar de senaat gingen. Zo ziet u maar dat vooroordelen en desinformatie de bron zijn van veel onterechte roddels.
[3] Voor de volledigheid wil ik erkennen dat er ook mensen tegen S. stemmen, maar dat zijn allemaal werklozen, zigeuners, communisten en mensen die onlangs een lobotomie hebben ondergaan.
[4] De overige twaalf procent bestaat uit een procent fraaie haarimplantaten, zes procent onovertollig lichaamsvet en vijf procent visionair leiderschap.

De gesprekken en ontmoetingen waarnaar verwezen wordt in dit stuk hebben mogelijk nooit plaatsgehad en zouden dus fictie kunnen zijn.

Mission statement

2009-10-04T02:25:00.003+02:00

U had het nooit verwacht. En eerlijk, ik ook niet. Maar de dag is er: ik heb een weblog.

Wie mij kent, weet waarschijnlijk wel dat ik deze eerste zinnen met enige gêne schrijf. Want u weet wel, weblogs, dat zijn toch vooral dingen voor mensen die zichzelf nét iets te graag zien. Mensen die vinden dat hun diepste bespiegelingen niet ongemerkt voorbij mogen gaan. Mensen die denken dat de wereld zit te wachten op nog maar eens een mening van een ongeschoren jongeling. Mensen die onvoorstelbare banaliteiten vergissen voor filosofische of literaire hoogstandjes. Mensen die na het kakken een blik in de pot te werpen om te kijken wat ze ervan gebakken hebben (dank u, Jeroen Brouwers). Mensen die verkondigen dat het vanmorgen regent en hoe jammer dat eigenlijk wel is omdat hun haar net gewassen is.

Dat vond ik dus ook. En dat vind ik eigenlijk nog altijd. Het feit dat ik nu een blog heb, verandert daar maar weinig aan. Maar waarom heb ik dan zo’n weblog? Uit sadomasochisme? Of is het een soort van taktische know your enemy-zet? Niets van dat alles. De reden is vrij simpel: omdat het moet. Omdat ik nu eenmaal door de Erasmushogeschool zonder pardon in het ijskoude water gekieperd word terwijl men mij vanaf de rand grijnzend toeroept dat ik nu maar wat moet rondploeteren.

En om eerlijk te zijn vind ik dat niet eens zo vreselijk erg. Want eigenlijk verdien ik wel een blog. Ik post al jaren op internetfora mijn even vaak ongezouten als ongevraagde mening en ja, vaak lees ik die nadien ook nog eens na om ervan te genieten hoe verschrikkelijk formidabel die ook alweer geformuleerd is. En vaak erger ik me eraan als het regent wanneer m’n haar net gewassen is en ik de fiets op moet.

Wie weet is deze blog dus wel het medium waar ik jaren op heb zitten wachten. Wie weet zal dit een beetje thuiskomen worden. Een beetje thuiskomen in deze verwarrende en postmodern versnipperde wereld waar mijn gedachten eindelijk geruststellend zwart op wit (nouja, donkergrijs op lichtgrijs, want zo heb ik mijn sjabloon ingesteld, lekker gortdroog) neergeschreven staan als zijnde de Absolute Waarheid. Want vergis u niet, vanaf hier is alles wat het lijkt.* Mijn garantie.

Niet dat ik niet zal proberen om het dagboekniveau te overschrijden. Dat moest immers, dat was de opdracht ook: probeer dé blog te maken, niet zomaar “een” blog. Of dat ook gelukt is, zal op het einde van dit semester blijken. Waar u ondertussen over zal kunnen lezen, dat weet ik, eerlijk, op dit moment zelf nog niet. Ik kan u wel met redelijk grote stelligheid verzekeren dat minstens één en hoogstwaarschijnlijk meer van de volgende onderwerpen de revue zullen passeren: het economocentrisme, Slayer, zonder enige aanwijsbare reden verbitterde mensen, televisiekoks, Silvio Berlusconi, de middenmoot van het Belgische eersteklassevoetbal, magere neofolkies met hoeden, de geur van een nieuw seizoen, de communautaire patstelling, de uitgestrekte vlaktes van Patagonië en wie weet zelfs Pieter De Crem. God nee, niet Pieter De Crem. Maar wel al de rest, en dat zelfs met een journalistieke air. Dat wil zeggen dat ik altijd kritisch zal zijn, netjes zal schrijven en het publiek belang zal proberen dienen. Dat ik zal proberen een zekere kwaliteitsstandaard te respecteren en u een nieuwe kijk op de dingen te bieden.

Omdat ik niet veel zin heb om in het luchtledige te blijven declameren, roep ik u, de lezer, op om me (al dan niet naar aanleiding van een post) af en toe een oneliner toe te schreeuwen of een debat aan te zwengelen. Een enorm voordeel van dit medium is, naast het feit dat het gratis is, immers de lonkende interactiviteit. Aarzel dus niet om uw ongevraagde mening te geven. Niets zo saai als waarheden die algemeen aanvaard worden. En niets zo leuk als een lekker onderbouwde scheldpartij.

Zo, dat zal het ongeveer zijn wat betreft deze programmaverklaring. Als u deze zin nog leest wil dat zeggen dat u ofwel een geharde doorzetter bent ofwel mijn stijl enigszins apprecieert. In dat laatste geval heet ik u van harte welkom bij mijn blog (en ook in het eerste geval, maar dan met een wat minder hartelijke virtuele handdruk). Welkom, kameraad!

(*) Ik weet dat deze titel eigenlijk te lang is om goed te zijn. Want een goeie titel,** die is tak-tak-tak, bij voorkeur minder dan negen lettergrepen of drie woorden lang en perfect reciteerbaar door een dronken peuter. Maar dit is ‘m nu eenmaal, to the point, een beetje ironisch en niet te drammerig (wat de eerste versie, Far Beyond Written, wel was). En ik vind het goed zo.
(**) Google deze trouwens gerust, hij is respectvol geleend van de grootste held van het hedendaagse Nederlandstalige lied. Dit geldt als de eerste in een ellenlange reeks van levensveranderende tips die ik via deze blog zal openbaren.